Follow by Email

woensdag 24 januari 2018

La Palma

La Palma: zon, terrasjes, lekker eten en een geweldige natuur.
Wat wil je nog meer in de maand januari, wanneer je in Nederland een grote kans hebt op wind, regen en grijze dagen?
Van 12 t/m 19 januari hebben wij van het eiland genoten.

Op de Canarische eilanden  reken je op kanaries.
Die waren er dan ook volop, zeker in de buurt van ons vakantiehuisje.
Naast het terras van het huisje stonden aloë's, om precies te zijn aloë arborescens, uitbundig in bloei.
Daar kwamen Canarische tjiftjaf's (Phylloscopus canariensis) op af.
Ik heb er massa's plaatjes van gemaakt, die later wel een keer in een ander blog zullen opduiken.
Wel lekker om ze van enkele meters afstand rustig te kunnen fotograferen, want erg schuw waren ze niet.
In het zuiden van La Palma  zijn we naar Salinas de Fuencaliente geweest, bassins waarin zout wordt gewonnen in de open lucht.
Een uniek en traditioneel proces dat zelfs door de EU wordt gesubsidieerd.
Er overwinteren diverse vogels, zoals deze mantelmeeuw.
In vroeger tijden was zout zo waardevol dat vaak met zout (= sal) betaald werd.
Het woord salaris is van het woord "sal" afgeleid.
Tot mijn verbazing liepen er bontbekplevieren langs de zoutpannen.
Het witte walletje voor de plevier is gekristalliseerd zeezout.
In bassins waar het zoutgehalte nog niet zo hoog was liep ook een aantal steenlopers, die ik vooral ken van de Zuidpier in IJmuiden.
Jammer was het wel dat flamingo's, die hier ook regelmatig blijken te komen, tijdens ons bezoek elders waren.
Deze vogel is endemisch voor La Palma.
Het is een Berthelot's pieper (Anthus berthelotii).
We hadden het geluk om meerdere exemplaren van behoorlijk dichtbij te kunnen zien.
Valkjes hebben we vaak gezien,maar meestal op afstand.
Toen ik op een dag bezig was kanaries te fotograferen bleek een Canarische torenvalk (Falco canariensis) de hele omgeving, mij incluis, vanuit de veilige hoogte van een palm te bekijken.
Het is trouwens een mannetje (te herkennen aan de grijze kop, vrouwtjes hebben een bruine kop).

Met deze vogels hield het niet op.
In latere blogs zullen alle vogels die voor mooie platen hebben gezorgd de aandacht krijgen die ze verdienen.

Hagedissen horen bij de vaste bewoners van de Canarische eilanden.
Deze flinke jongen, inderdaad een mannetje, luistert naar de welluidende naam Canarische hagedis (Gallotia galloti Palmae).
De talloze stenen muren bieden uitgelezen mogelijkheden om zich indien nodig te verstoppen.
Ze moeten vooral oppassen voor katten, die goede jagers zijn en graag een hagedis pakken.
Het bewijs hebben we twee keer gezien.
Op de stenen en basaltblokken langs de kust  heb je een grote kans een keer krabben te zien.
Dit is een volwassen exemplaar van de rode rotskrab, ook wel klimkrab (Grabsus adscensionis) genoemd.
Volwassen exemplaren zijn prachtig gekleurd, maar de jongere krabben zijn vaak helemaal grijs.
Dat grijs een grotere kans biedt om te overleven hoef ik natuurlijk niet uit te leggen. 

Dit is een eerste impressie van het dierenleven dat wij gezien hebben.
Er zijn echter nog flinke hoeveelheden platen die uitgezocht moeten worden.
Op een passend moment zal ik op deze reis terugkomen en vooral de vogelliefhebbers met een aantal voor hen hopelijk aantrekkelijke platen plezieren.

dinsdag 16 januari 2018

Waterspreeuw overwintert in de AWD

Al enkele jaren heb je een kans  in de Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD) een waterspreeuw  aan te treffen. 
In 2017 bijvoorbeeld maakte er één in maart een tussenstop van enkele dagen in de AWD. 
In december dook er ook weer één op die het er blijkbaar goed naar zijn zin had want op 10 januari 2018 werd hij ook nog waargenomen op de plek waar ik het in deze post over zal hebben.
Op 29 december zag ik hem bij een watervalletje waar het water belucht wordt.
Je kon hem daar mooi vrij zien, maar eigenlijk van iets te ver weg.
Je kan de platen dan natuurlijk flink gaan croppen maar daar worden ze niet mooier van.
Ik moest namelijk voornamelijk ISO waarden van 800 en 1600 gebruiken omdat het nogal donker weer was.
Het water viel via een watervalletje naar het niveau waar de waterspreeuw naar voedsel zocht,
en vervolgens via een tweede waterval enkele meters omlaag.
Het is overigens een zwartbuikwaterspreeuw (Cinclus cinclus cinclus, dipper) die vermoedelijk uit Noord Europa afgezakt is naar een omgeving waar nog voldoende voedsel te halen is.
Voordat hij zijn kop onder water stak stond hij vaak even te wippen, d.w.z. ritmisch op en neer door zijn pootjes te zakken.
Heel karakteristiek gedrag voor de waterspreeuw.
Ook al had hij een voorkeur voor het tweede niveau toen ik er was, op het hoogste kwam hij af en toe ook wel.
Hier hield hij goed in de gaten wat er boven hem gebeurde.
Soms ging hij naar het allerlaagste niveau om daar langs de oevers voedsel te zoeken,
maar zulke plaatsen waren onaantrekkelijk voor het maken van plaatjes.
Het was een geluk dat hij ook een tijdje tamelijk dichtbij even op de kant kwam zitten,
net op een moment dat er wat meer licht was (ISO 400).
Van daaruit vloog hij naar een net boven het water uitstekende dikke tak.
Voedsel zoeken deed hij daar niet.
Op de stenen constructie naast de waterval vond hij tussen de stenen ook nog wat eetbaars.
Even eten zonder nat te worden.
Een enkele keer zocht hij voedsel achter de waterval, maar ik was net te laat om dat vast te leggen.
Dit is een heel kenmerkend beeld.
Hij bleek een goede visser/jager te zijn.
Ik had niet verwacht dat hij, staande op de rand van de waterval, bladeren uit het water zou halen.
Er bleek nog wat eetbaars tussen te zitten ook.
Hier heeft hij, balancerend op de rand, de nodige prut in zijn snavel.
Soms moest hij even flink met zijn vleugels wapperen om niet met het water meegesleurd te worden.
Zo vond hij het toch makkelijker.
Het is goed te zien dat hij succes had bij het vissen, al blijft het jammer dat ik niet dichterbij kon komen.
Er stond namelijk een hek om de waterval.
Tot aan deze dag had ik voornamelijk platen kunnen maken van een waterspreeuw die aan de rand van een kanaaltje druk bezig was.
Voor de afwisseling was het wel prettig dat ik hem nu een keer in een andere omgeving bezig kon zien.
Het leek wel of hij even goed wilde laten zien wat hij gevangen had.
Met dikke handschoenen aan kan je niet fotograferen, maar met dunne sporthandschoentjes kreeg ik toch wel erg verkleumde vingers, waardoor afdrukken soms lastig was.
Het was namelijk  niet alleen grotendeels een grijze dag, maar het was ook maar een paar graden boven nul.
Je moet er wat voor over hebben .
Het observeren van de vogel en de karrenvracht aan platen maakte het echter zeer de moeite waard.